Tag: Biezen

2017 Waalhaven Biezen

Op het moment dat bekend wordt dat de Waalhaven zal worden uitgebaggerd, krijgt de vereniging van woonschipbewoners Nieuw Nijmeegs Peil het idee om van de opgebaggerde ankers een kunstwerk te maken, als herinnering aan het nautisch verleden. Arild Veld zal daarvoor het kunstwerk Ankers in Zicht maken, welke in 2017 wordt geplaatst.

Toen rond 2012 bekend werd dat de Waalhaven na 40 jaar opnieuw zou worden uitgebaggerd, kwam bij de leden van vereniging van woonschipbewoners Nieuw Nijmeegs Peil 1 vraag: hoeveel scheepsankers zouden er boven water komen? “Immers, ieder van ons heeft in de loop der jaren wel eens een anker verspeeld. En vast is dat ook gebeurd toen er in de haven nog schepen van de binnenvaart werden gelost en geladen”. Daarbij wisten oudere binnenvaartschippers te vertellen dat 40 jaar geleden alleen het midden was uitgediept met een zuiger. Nu zou de hele haven worden aangepakt. En naast zuigen, zal er worden gehapt en geschept.

Vastleggen nautisch verleden van de Waalhaven

Nog voor er gebaggerd was, kreeg de vereniging het idee om van de gevonden ankers een kunstwerk te laten maken: “Elk anker heeft een verhaal, een verhaal dat iets vertelt over het nautische verleden van de Waalhaven, van Nijmegen. Hoe kunnen we de scheepankers –eenmaal uit het slib boven water gekomen- hun verhaal laten vertellen?

Wij stellen ons een ankerobject voor, vormgegeven door het volledig aantal gevonden ankers in samenspraak met Nijmeegse kunstenaars, en als baken van Nijmeegs nautische erfgoed gesitueerd in de directe omgeving van de Waalhaven.” Daarbij heeft de vereniging het idee om een prijsvraag uit te schrijven. (Scheepsankers in de Waalhaven van Nijmegen).

11 ankers

Na de baggerwerkzaamheden bleken 11 ankers boven water te zijn gekomen. (13 inzenders hadden het goede antwoord). In maart 2013 wil de vereniging meedingen naar de kunstprijsvraag voor het Waalfront van de gemeente Nijmegen. Daarvoor wordt de kunstenaar Arild Veld aangezocht,

Van ontwerp naar realisatie

Op 23 april 2023 staat een foto van Arild Veld met een aantal ankers. Ook is op de post van die datum zijn ontwerp te zien, welke wel afwijkt van het uiteindelijke resultaat: ze lijken wat schuiner te staan dan nu het geval is en de ketting loopt in een boog in plaats van verticaal rond een stang. In juni 2013 selecteert de gemeente het betreffende voorstel.

In 2014 plaatst de Facebookgroep foto’s van Veld die met het kunstwerk aan het werk is. Uiteindelijk blijken er 8 ankers te worden gebruikt. In april 2015 blijkt het kunstwerk klaar te zijn: er moet nu de juiste plek gekozen worden. Op 12 januari wordt het kunstwerk geplaatst.

“Elk anker balanceert schuin op een eigen fundering, als het ware verstild op
het moment waarop het te water is gelaten en de grond raakt. Elk anker heeft een eigen verhaal, vorm en maat.” (Omarmen, 2017-2019 Kunst in de Openbare Ruimte, Gemeente Nijmegen)

Locatie

Daarna duurde het een tijd voordat de gemeente akkoord ging met de locatie. Aanvankelijk was het oog van Nieuw Nijmeegs Peil gevallen op de waterkering tussen de haven en het Waalheavecomplex (de “zwarte” appartementen). Dit vond Rijkswaterstaat echter geen goed idee. Voor het alternatief de ankers op hun eigen betonnen sokkel – hiermee bedoelt website Nijmegen Oost waarschijnlijk tevens de nieuwe, huidige locatie- moest een constructie toetsing door een ingenieursbureau worden uitgevoerd, zoals windbelasting, stabiliteit, laswerk. Na dit rapport kon op 24 april de Kunstcommissie van de gemeente goedkeuring geven.

Bronnen en verder lezen

https://www.facebook.com/profile.php?id=100069363649504: De site wordt helaas niet meer bijgehouden en de oude links werken meestal niet meer. Het is echter nog steeds een mooie pagina over de Waalhaven.

http://www.arildveld.nl/ankers-in-zicht.html De site van Arild Veld, met foto’s van Ankers in zicht

Het ankerkunstwerk komt eraan! https://nijmegen-oost.nl/berichten/het-ankerkunstwerk-komt-eraan Nijmegen-Oost.nl, 9 mei 2014

1977 Huidige locatie: Westerpark Biezen

Het beeld Steen is een sculptuur van Gerard Bruning. Het is gemaakt in 1977 met als huidige locatie het Westerpark.

Materiaal

Het beeld is gemaakt van Petit Granit (Belgische hardsteen). “De steen is intensief bewerkt; de sporen van het beeldhouwersgereedschap zijn zichtbaar. De textuur (huid) van het kunstwerk is ruw van karakter. In de lengterichting is een symmetrische vorm te zien, met afgeronde hoeken. Ondanks het harde materiaal heeft de steen een zachte, haast poëtische uitstraling.” (KOS)

Gerard Bruning

Gerard Marie (Gerard) Bruning (Amsterdam of Nijmegen, 30 oktober 1930 – Utrecht, 8 februari 1987)

Wikipedia noemt dat Bruning in Amsterdam is geboren, het Nijmeegsch Dagblad noemt in 1958 Nijmegen.

Gerard Bruning was beeldhouwer, schrijver, graficus, fotograaf en schilder. Zijn vader was de dichter en essayist Henry Bruning. Hij volgt het gymnasium aan het Canisius College. Daarna gaat hij naar de Kunstacademie Arnhem, waar hij een opleiding in edelsmeden en Monumentale Kunst krijgt. Zijn hoofdleraar voor decoratieve kunsten was de Nijmeegse kunstenaar van Woerkom.

Aanvankelijk werkt hij als pottenbakker, maar besluit al gauw verder te gaan als beeldhouwer. Een groot deel van zijn leven woont en werkt Bruning in Cuijk, hij vestigt zich hier In 1955. Sinds 1957 had hij een atelier had in een voormalige sigarenfabriek.

Hij ontvangt de Karel de Grote Prijs in 1958. Daarbij zegt de jury zich niet helemaal aan de opdracht te hebben gehouden: Bruning heeft namelijk zijn atelier in Cuijk (en dus niet in Nijmegen). Hij krijgt echter de prijs omdat hij in de culturele invloedsfeer van de stad werkt.

In het artikel naar aanleiding van de Karel de Grote prijs noemt het Nijmeegsch Dagblad de volgende werken:

• Een aan een vijver zittende vrouw, tuin Berg en Dalseweg 64
• Een hertje van beton, voor de school van de Boksdoornstraat, welke door spelende kinderen onherstelbaar is beschadigd
• Mariabeeld (eikenhout) in de kapel van het woonwagenkamp
• 5 bronzen beeldjes in plantsoenen van Cuijk
• Een grote houten groep “het jonge paar”, in het Raadhuis van Cuijk

Een jaar na zijn dood is er in het Nijmeegs Museum de Commanderie van Sint-Jan een overzichtstentoonstelling.

Bronnen

https://kos.nijmegen.nl/overzicht-kunstwerken

elkaar behoedzaam overhuiven beelden van gerard bruning, José Boyens in Ons Erfdeel, 1975: Een zeer uitgebreide beschouwing over zijn werk

Gerard Bruning, Wikipedia

Nijmeegsch dagblad, 21-8-1958

Honig

Pipsqueak was here!!! heeft deze muurschildering op de zijkant van de Honig fabriek gemaakt in het kader van Big Draw 2015. Van het originele werk is slechts een beperkt deel te herkennen: de verf is intussen vervaagd en grote delen zijn overgeschilderd door een afbeelding van Florky coin met “Let’s go bankless”.

Omdat het werk binnenkort gaat verdwijnen, is hebben ze in 2022 een nieuwe mural van een meisje met beer gemaakt in het Kerkegasje bij de Broerstraat. In die blog staat wat meer over hun werk. De beer en het meisje is een metafoor voor de relatie tussen mens en natuur. Het valt mij op, dat op de schildering van 2015 noch de beer, noch het meisje de kijker aankijkt. Ook de leuzen ontbreken. Wat er in de pot zit dat het meisje vasthoudt weet ik niet, honing misschien?

Op hun blogspot site kun je het werk in oorspronkelijke staat zien.

Lijnbaanstraat/Waalbanddijk

Naast de betekenis van het spreekwoord zonder arbeid geen honing: zonder moeite te doen krijg je ook geen beloning heeft ‘honing’ hier nog een andere betekenis.

Een van de leden van Collectief Verfbaar is Remco Visser. Hij is tevens bekend als Fred the Imker. Op meerdere plaatsen in de stad heeft hij een stencilachtige muurschildering.van een imker gemaakt.

Opvallend is ook de kruipende plant, die intussen een deel van de schildering heeft overwoekerd. Op een foto uit 2017 is er nog sprake van een goed zittend kapsel bij de vrouw, zie de foto op de site wilmatakesabreak

2013, Krayenhofflaan 216

Tijdens het bombardement op 22 februari 1944 was de Krayenhofflaan een van de hardst getroffen straten. Buurtbewoners namen het initiatief voor een monument, welke in 2013 werd onthuld aan de gevel van bakkerij de Bie.

Het monument herdenkt de slachtoffers van het bombardement op 22 februari 1944. De plaquette is ontworpen door J.P. Hermens, samen met nabestaanden van Geertrui Nieske Witteveen-Dijkers, een van de slachtoffers. Het monument was een initiatief van de buurt.

Onthulling

Een van degenen die het monument onthulden, was Sjef Brinkhoff. Hij was een van de overlevenden van het bombardement. Daarnaast onthulden Ben van Hees (gemeenteraad), Jan Hermens en kinderen van de Michiel de Ruyterschool op 27 oktober 2013 het monument.

Een van hardst getroffen straten

Op deze hoek van de Krayenhofflaan zaten bakkerij de Bie en slagerij Brinkhoff. Naast bewoners en klanten waren veel mensen -voorbijgangers en trampassagiers- in de winkels gevlucht. Onder andere dit woonblok werd geraakt en ging in vlammen op. 27 personen kwamen daarbij om. De familie Brinkhoff werd extra zwaar getroffen: hier overleden moeder en 5 van haar 8 kinderen. De familie de Bie verloor moeder en zoon. De familie van Hezik moeder en 2 kinderen. Ook elders in de Krayenhofflaan vielen slachtoffers: in totaal kwamen 40 personen om het leven. Daarmee was het een van de hardst getroffen straten. In totaal kwamen in Nijmegen rond de 800 personen door het bombardement om het leven.

Bronnen

4en5mei.nl

BOMMEN OP BURGERS NIJMEGEN 22 FEBRUARI Nederlandse hand-out bij de expositie

HUIS VAN DE NIJMEEGSE GESCHIEDENIS 21 FEB T/M 23 AUG 2014

https://www.oorlogsdodennijmegen.nl/gebeurtenis/85cb152a-b6e7-4f1a-819b-9003ebfd82f6

2012, Graspieperhof

In 2012 konden toekomstige bewoners van de 5 nieuwe appartementsgebouwen op het oude Hartmann-terrein bijdragen aan het nieuwe kunstwerk op de Graspieperhof.

In 2010 waren de namen van deze gebouwen gekozen:

Sol (zon), voor studenten

Luna (maan), voor studenten

Astrum (ster), voor studenten

Terra (aarde), zorgwoningen

Aqua (water), huur

Het doel van het kunstwerk was om het Romeins/industriële verleden van de plek een plaats te geven. En tevens om bewoners te betrekken.

Op basis in welk gebouw de bewoners kwamen te wonen, konden zij meewerken aan de letters van een van de te vormen woorden.

Het kunstwerk bestaat uit 5 stalen cirkels, waarbij de namen in handgevormd aluminium staan. Bij het ontwerp zouden deze cirkels onafhankelijk van elkaar moeten kunnen draaien om een staander. De staander is helaas afgebroken. Op elke cirkel is een ‘afsluiter’ uit de oude fabriek als richtingwijzer.

Graspieperhof: Wadi, Orion en Terra

Op het voormalige terrein van de Verbandwattenfabriek (Het Hartmann-terrein) aan de Sperwerstraat kwam het studentencomplex Orion en appartementen voor ouderen Terra. Daarbij bevindt zich in de “binnentuin” een wadi.

17 augustus 202518 augustus 2025

Wereldpoort Michiel de Ruyterschool, Carla Dijs

De wereldpoort bij de Michiel de Ruyterschool is een werk van Carla Dijs.

19 november 202519 november 2025

Het tegelproject van Carla Dijs: Bewoners Waterkwartier verbeelden hun straatnaam in een stoeptegel

n het Krayenhoffpark en op meerdere plekken in het Waterkwartier zijn stoeptegels met een reliëf te vinden, die verwijzen naar…

10 juli 20239 december 2024

Bronnen

Buurtkunstwerk ‘de Afsluiter’, De Wester, juni 2012

Buurtbewoners maken kunstwerk Sperwerstraat, de Wester, september 2012

2009, Krayenhoffpark en overig Waterkwartier, Carla Dijs

In het Krayenhoffpark en op meerdere plekken in het Waterkwartier zijn stoeptegels met een reliëf te vinden, die verwijzen naar straatnamen van de wijk.

Dit was een project van Carla Dijs: “De beeldend kunstenares was als kind al gefascineerd door het Waterkwartier, juist omdat het een slechte naam had: “Ik had er een beeld bij van gezelligheid. Toen ik hier atelierruimte kon krijgen in de voormalige boterfabriek Batava, ben ik naar de wijk verhuisd. En mijn hart ging gelijk open, zo voel ik me er thuis. De mensen zijn open en weten heel goed wat ze willen. Ik houd ervan om de omgeving op een leuke manier aantrekkelijk te maken.” Zo ontstond het ‘tegelproject’. In een middag tijd konden bewoners uit alle 64 straten van het Waterkwartier een eigen reliëftegel maken. Dijs: “Die heb ik daarna in beton gegoten en de gemeente Nijmegen heeft deze stoeptegels in de paden van het Krayenhoffpark gelegd.”‘ (SP.nl, juli 2009)

Gesloopt

Tegenwoordig lijkt “This too shall pass” een staande uitdrukking. Oorspronkelijk is het een Perzisch gezegde welke in het westen vooral bekend is als hertelling “Solomon’s seal” van Edward FitzGerald.

Met de boerenbont omlijsting en dat al bekend is wat de afloop zal zijn -sloop- krijgt het volgens mij iets van een humoristische bordjeswijsheid. Overigens geschilderd op de loods waar ook al ‘Delete’ op was geschilderd. In oktober 2022 was het zover en werd deze loods gesloopt.