Architect Ludewig

Architect F.A.Ludewig

F.A. Ludewig

Franciscus Adrianus “Frank” Ludewig (22 October 1863 – 16 September 1940) was een architect.

Ludewig studeerde architectuur aan het Polytechnisch Instituut Delft. Daarna ging hij werken op het architectenbureau van P.J.H. Cuypers. Daar hield hij onder andere toezicht op de bouw van het Beursgebouw in Amsterdam. Hij trouwde in juli 1896 met Dorothea van Gils, een zus van zijn vriend architect Jac. van Gils. Ze kregen 2 kinderen:

• James W. Ludewig
• Frank M. Ludewig

Vestiging in Arnhem en Nijmegen

Hij vestigde zich in 1902 als zelfstandig architect in Arnhem. Na 2 jaar verhuisde hij naar Nijmegen, “waar hij talrijke huizen ontwierp” (wikipedia). Ook raakte hij geïnteresseerd in het restaureren van gebouwen. Een van de grote opdrachten zou de restauratie van het afgebrande kasteel Wijchen in 1906 worden. Zijn grootste interesse lag echter in de bouw van kerkgebouwen.

Migratie naar Verenigde Staten

Omdat er in Nederland te weinig werk werd gevonden, emigreerde hij in 1912 naar de Verenigde Staten. Zijn doel was daarbij de nieuwe Nederlandse nederzetting Wilhelmina in Missouri. Hij begon een architectenbureau in St. Louis, Missouri. Later zou verhuizen naar Holland, Michigan.

 Hij zou in 19 jaar tijd in Amerika 21 kerken, 11 scholen en 10 pastorieën ontwerpen. 2 van deze gebouwen staan op de National Register of Historic Places (De Amerikaanse “Monumentenlijst”).

Het engelstalige wikipedia noemt National Register of Historic Places in Columbus als zijn belangrijkste werk: een seminarie voor de opleiding van Duits-sprekende priesters.

Hij ligt begraven op de begraafplaats van Holland Michigan. Een foto van zijn grafsteen is te vinden op: findagrave.com.

(Overige) Bronnen en verder lezen

https://nl.wikipedia.org/wiki/F.A._Ludewig

https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_A._Ludewig

Deze pagina verzamelt werken van architect Frank A. Ludewig en zal van tijd tot tijd worden aangevuld.

Verbouwing Raadhuis Beek

1904/1905 Rijksstraatweg 139-141 Beek

Ludewig ontwierp de verbouwing van het Raadhuis van Beek in 1904/1905.

Dit gebouw is in “eclectische vorm” gebouwd in 1867-’68, waarschijnlijk naar ontwerp van J.P.W. Bieling.

In 1994/1995 vond een vergroting plaats naar ontwerp van K. Brand.

Bron: https://www.dbnl.org/tekst/sten009monu05_01/sten009monu05_01_0028.php

Berg en Dalseweg 146-148

“Dubbele VILLA uit 1909 naar ontwerp van architect F. Ludewig in overgangsarchitectuur; een gemengde bouwtrant met traditionele kenmerken en invloeden van de chaletstijl.” (Rijksmonumenten)

Rijksmonument

Berg en Dalseweg 146-148 is een Rijksmomument met als waardering (tevens staat hier een uitgebreide beschrijving): “

• Van architectuurhistorische waarde als goed voorbeeld van een dubbele villa uit 1909 in overgangsarchitectuur naar ontwerp van architect F. Ludewig. Het pand valt op door hoogwaardige estethische kwaliteiten, zoals gave verhoudingen, een zorgvuldige detaillering, gevarieerd materiaal- en kleurgebruik. Voorts zijn de interieurs van beide woningen redelijk goed bewaard gebleven.
• Van stedenbouwkundige waarde als karakteristiek onderdeel van een historisch gegroeid stedelijk bebouwingspatroon, namelijk de bouw van voorname woonhuizen aan de singels en uitvalswegen van Nijmegen: hoofdzakelijk aaneengeschakelde herenhuizen dicht bij het centrum en op grotere afstand meer vrijstaande villabebouwing.”

Verbouwing Bartholomeuskerk Beek

Nieuwe Holleweg 2 Beek

“Het kerkje te Beek.

Toen ik, na lange afwezigheid, den hollen weg van Berg-en-Dal naar Beek afwandelde, was ik verrast de kleine protestanten kerk in haar nieuw, of juister, in haar oud, origineel kleed weer te vinden. HO meenigmaal had ik de witkalk betreurd, die er schillerig op lag, hoe leelijk was die armzaalige costerie er tegen aangeplakt, hoe als vergeten zag het geheel er uit, alsof jaren lang niemand zich ooit bekommerd had over het uiterlijk van het kleine gebouw, dat met eenige belangstelling tot zulk een aantrekkelijk geheel zou kunnen worden gemaakt.

En gekomen, op een helderen winterdag, langs de kromming van den weg daar stond voor mijn oogen kleurig en vriendelijk mijn oogen kleurig en vriendelijk mijn vroeger zoo verwaarloosd kerkje. Mooi was de fijn-grijze tufsteen van den ouden, eerwaardigen toren, een kleine romaansche poortingang had de leelijke deur vervangen. De zandsteenen pilaren, even versierd van kapiteel, de eikenhouten deur met knopspijkers, het was een geheel, dat onmiddellijk dien eigenaardigen niet te beschrijven indruk geeft van gemoedelijke intimiteit, gemend met eenvoud en ernst. Ook de kerk zelf was ontdaan van witkalk; de oude steenen, van een pittig rood, waren tevoorschijn gekomen en verdwenen was het leelijk aanhangsel, het was vervangen door een kleinen uitbouw, insgelijks van oude steenen opgetrokken, die dienst zou doen als consistoriekamer en den vorm had van een koor. Verheugd ging ik het hek van het kleine gebouw, dat zulk een aardig silhouet had gekregen, overaal was het bevallig van lijn en kleur. Hoe zou, als de lente, de zomer kwam, geheel frisch en fleurig staan tusschen het groen. Nu de boomen kaal waren zag men overal als achtergrond nieuwe gebouwen, die aan het dichterlijke van het oude kerkje afbreuk deden. Wat zou men graag dit vriendelijk bedehuis zien op kleinen Brink, rondom lage woninkjes, onder oude boomen. Maar het dorpje Beek is nu eenmaal voor een groot deel slechts langs een langen straatweg gebouwd en dat in aanmerking genomen, heeft toch het kerkje op Kleinenheuvel een mooi plekje en kan men er zich denken geïsoleerd van het banale aldagsleven.

Binnengekomen, was ook daar veel wat stoorde door beter vervangen. De vroegere zoldering is verdwenen en een éenkleurig tongewelf in haar plaats gekomen. Een lichtkroon met romaansche motieven in ijzerconstructie vervangt de lelijke lampen. Waarlijk, in al haar innigen eenvoud ging een ernstige stemming uit van de kleine ruimte, het zachtzilveren winterlicht viel zoo stil door de kleine vensters met in lood gevatte ruitjes.

Ook de consistoriekamer, met hare eenvoudige eikenhouten deuren naar oude constructie, doet aangenaam aan. De zandsteenen Schouw, zeer eenvoudig versierd, romaansch van stijl, is bijzonder goed geslaagd, rustig van lijn en goed van verhouding. Jammer, dat de modieuse tegels als per abuis er in zijn gemetseld, waren deze eenvoudig wit, dan zou niets het kleine vertrek ontsieren.

Inderdaad, de architect, de heer Ludewig, heeft de wijze van restaureeren goed ingezien, hij heeft eerbied getoond voor het bestaande en wist, dat de minste afwijking van strikten eenvoud het geheele kerkje zou hebben kunnen schaden.

Wanneer jonge klimopranken buiten langs de muren zullen opkruipen, het gras fluweelig zal uitspruiten rondom het kleine gebouw, welk een feest van sterk rood bij  sterk groen zal dat zijn. Wel komt men den her L. een woord van waardeering toe, die, door deze goed begrepen en gelukkig geslaagde verbouwing, Beek een stemmingsvol, vriendelijk en harmonieus klein gebouw heeft rijker gemaakt.” (PGNC 12/12/1909)