Wonen, werken, leven, oud en nieuw, natuur en gebouwd in Nijmegen
meerdere plaatsen
Op meerdere plekken in Nijmegen zijn afbeeldingen van “The Imker” te vinden. The Imker is een pseudoniem van Remco Vissers, die op meerdere plaatsen in de stad onder eigen naam werk heeft gemaakt. In een interview met In de Buurt in 2020 geeft hij aan 3 bijenvolkeren te hebben en stads-imker van Nijmegen te willen worden.
2013- 2022, Huidige locatie: gesloopt
In 2013 beschilderde Carla Dijs 3 hallen van het Honig complex:
Zij verkreeg deze opdracht nadat de gemeente in 2013 had opgeroepen om ideeën aan te leveren voor het Honig complex.
Deze hallen zijn in 2022 gesloopt, met “Delete” als laatste in oktober/november 2022
Bron:
2017 Hezelpoort
Naast de trap stond rond 2013 tevens een roltrap om van de Hezelpoort naar de Snelbinder te komen. Aangezien deze trap regelmatig stuk was, werd deze verwijderd. Hierdoor ontstond een leeg gat, dat met betonnen platen werd afgedekt.
Carla Dijs nam het initiatief om deze plaat te beschilderen. Door de gebruikte schildertechniek is het de bedoeling dat de kleurige vlakken op blokken lijken. In het artikel van de Gelderlander is overigens geen verwijzing naar de Romeinse cijfers.
Let ook op de andere straatkunst die bij de Hezelpoort is te zien: de muurschildering Oudste stad van Nederland, de muurschildering op de Nieuwe Marktstraat en het “masker”.
2022, Nieuwe Marktstraat De Oudste Stad van Nederland is een van de Waalpaintings. Het verbeeldt de Romeinse tijd. En dan…
Kunstwerk gebruikt als artwork voor Boomshakalak Records door Naamloozz samen met Remco Visser in de Nieuwe Marktstraat
Al een aantal maanden valt een soort van masker op, dat bij de Hezelpoort is opgehangen. Het is werk van…
Een van de meest levendige parken van Nijmegen is het Westerpark. Hier is dan ook van alles te doen, zoals:
Dit park is in mei 2010 geopend. Voorheen zat hier een sportpark van VV Noviomagum en een aantal brede bermen. Het park is zo ingericht, dat verschillende landschapselementen van Nijmegen in het verleden en heden in het park zijn verwerkt.
Het tiny forest Biezenbos is in 2022 gerealiseerd. Het vorige tiny forest was per ongeluk weggemaaid. Kinderen van de Aquamarijn school konden een boompje planten welke hun eigen naam kreeg. Het zijn 600 boompjes van 35 verschillende inheemse bomen- en struiksoorten. Bij het Tiny Forest ligt ook een buitenlokaal.
In het Westerpark zijn een aantal Wadi’s aangelegd. Lees over het onderzoek hiernaar in:
INFILTRATIEONDERZOEK WADI’S NIJMEGEN
Het park is tevens een beeldentuin. Het zijn voornamelijk beelden, die bij de gemeente in het depot stonden en hier een tweede leven kregen. Het doel was om van meerdere periodes beelden bij elkaar te plaatsen, zodat deze beelden als het ware met elkaar in gesprek gaan.
Hieronder staan een aantal werken weergegeven.
Het zuidelijk deel van het park bestaat uit een riooloverstortplaats.
Westerpark heeft nu een tiny forest: ‘Best speciaal’, In de Buurt
Het seinhuis is in 1960 gebouwd in opdracht van de Nederlandse Spoorwegen. Doordat het aantal reizigers in de jaren 50 was gegroeid, was het nodig het treinverkeer te intensiveren en het efficiënter te regelen.
De Centrale Verkeersleiding (CVL) werd ingevoerd vanuit een efficiencyslag van de spoorwegen. Bij de CVL wordt een spoorlijn met meerdere emplacementen en/of stations bediend vanuit één centraal punt. Bij deze invoering werd de seinbeveiliging en dat van wissels tevens gecombineerd met de railverkeersleisding (“het leiden van het treinverkeer. Hierbij worden beslissingen genomen over het treinverkeer, zoals maatregelen om verstoringen in het treinverkeer te verhelpen of de gevolgen er van in de hand te houden.” Wikipedia)
Daarvoor werden wissels en seinen ter plaatse bediend. Bij de invoering van de CVL gebeurde dit via relaisbeveiligingen. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Centrale_Verkeersleiding)
De spoorlijn Nijmegen-Blerick was het eerste traject dat met CVL was uitgerust. Vanuit dit seinhuis werden 33 wissels en 67 seinen bediend over een baanvak van 57 kilometer.
Door de opschaling van het CVL staat het pand sinds 1976 leeg. Wel bleven de installaties nog tot rond de eeuwwisseling in bedrijf.
Het ontwerp van het gebouw was afkomstig van Koenraad van der Gaast (Utrecht, 10 augustus 1923 – Utrecht, 7 februari 1993). Hij was architect bij de Nederlandse Spoorwegen en ontwierp derhalve de nodige stations en seinhuizen. “De naoorlogse modernistische bouwstijl is kenmerkend voor het Seinhuis. Het bestaat uit een rechthoekige basis en een opvallende achthoekige opbouw –waardoor het Seinhuis een ‘paddenstoel’-type wordt genoemd. Dit seinhuis is het laatste in haar soort en staat mede daarom op de lijst om aangewezen te worden als gemeentelijk monument.” (https://www.coup-group.com/project/seinhuis)
Van der Gaast studeerde in 1941 en van 1945 tot 1949 bouwkunde aan de Technische Hogeschool te Delft. Hij studeerde af bij Jo van den Broek, een van de kopstukken van de “progressieve vleugel”.
In 1950 ging hij werken bij architectenbureau van P. J. Koster in Zeist. Hij werkte echter tevens als medewerkend architect op het architectenbureau van de Nederlandse Spoorwegen (Afdeling Gebouwen). Hiervan kreeg hij in 1953 de leiding.
Belangrijke werken zijn het station van Eindhoven (1956, lijst Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 en rijksmonument) en de stations in Almelo en Tilburg (Lijst 90 topmonumenten uit de periode 1959-1965).
Een mooie foto van begin jaren 80 van de spoorkuil met het seinhuis is te zien op F61450 RAN. https://studiezaal.nijmegen.nl/detail.php?nav_id=1-1&index=0&imgid=14031255&id=287785
Hoe het er van binnen uitziet is te zien op een filmpje van de Gelderlander uit 2023:https://www.gelderlander.nl/video/productie/binnenkijken-bij-het-bekende-seinhuisje-in-nijmegen-350476-350476
Op het moment dat de NS, op dat moment eigenaar, de spoorkuil wil verkopen, starten bewoners in juli 2016 een petitie om het de kuil en het seinhuis te behouden. “De groenstrook in de spoorkuil, ter hoogte van het seinhuisje wordt nu al regelmatig gebruikt door de bewoners van Bottendaal. De groep buurtbewoners die de petitie heeft gehouden, organiseert in de spoorkuil ook vaak buurtactiviteiten. Zo worden er wandelingen door de spoorkuil georganiseerd, daarnaast wordt het groen bijgehouden door een groepje betrokken bewoners.”
2013, Graafseweg Wolfskuil
Jarenlang was de Graafse Muur een kale, saaie plek, die bovendien vaak met graffitti was volgespoten. Daarom besloten buurtbewoners de muur aan te willen pakken en er iets moois van te maken. Zo ontstond eind 2013 de Droomwand. Deze bestaat uit 3 schilderijen en 1 krijtbord.
De 3 schilderijen zijn in 2019 vervangen door andere afbeeldingen. 1 van de schilderijen is gemaakt door kinderen van de Michiel de Ruyterschool. De andere 2 door volwassenen uit de wijk. Een van deze schilderijen geeft kenmerkende gebouwen van Wolfskuil en Nijmegen weer. De aangeplante klimop symboliseert de natuur.
Daarnaast is het Krijtbord ‘Before I die…’. Bewoners uit de wijk en voorbijgangers kunnen hier hun wensen en wat hen verder ter harte gaat opschrijven.
Bronnen
Graafseweg, De Wester, april 2017 (leuk artikel over de Droomwand en de straat)
2010, Huidige locatie: Westerpark
De bedoeling van de beeldentuin van het Westerpark is dat meerdere periodes te zien zijn. Daarom was de wens om ook een modern beeld te plaatsen.
“Het werk van de kunstenaar kenmerkt zich vooral door logge dikke beesten of figuren”, waardoor ze een hoge “aaibaarheidsfactor” en een vriendelijke verschijning hebben. Een kikker past goed in het park, vanwege de vele waterpartijen in het Westerpark.
Thomas Johannes Franciscus (Tom) Claassen (Heerlen, 4 oktober 1964) is een Nederlandse beeldhouwer.
Hij studeerde van 1984-1989 aan de Academie voor Beeldende Kunsten Sint-Joost in Breda. Tot 2008 woonde en werkte vooral in Breda, vanaf dat jaar in Breda en Denemarken.
Veel van zijn werk is te zien in de openbare ruimte. Hij maakt vooral mens- en dierfiguren, die in vereenvoudigde vorm zijn weergegeven. “Claassen geeft de toeschouwer, door gebruik te maken van de archetypische kenmerken van mensen, dieren en objecten, net genoeg informatie om tot herkenning te komen. Hierdoor geeft hij zichzelf de vrijheid om te abstraheren en te stileren.” (Hollandse Meesters)
Het is het enige beeld van hem in Nijmegen. Een overzicht van zijn werk is te zien op wikipedia.
Een mooie film is te zien bij Hollandse Meesters.
Nominatie 1992 Prix de Rome
‘Monster Kikker’ in Westerpark, De Gelderlander, 5-10-2010
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tom_Claassen
Een van de meest levendige parken van Nijmegen is het Westerpark. Hier is dan ook van alles te doen, zoals:…
Het beeld van vrouwenfiguur is in 1973 gemaakt door Oscar Goedhart. Tegenwoordig staat het in het Westerpark.
Deze Kubus met Uitslag is een van de werken van Gerard van Walraeven in het Westerpark. Een van de andere…
1972, huidige locatie: Westerpark Nijmegen
Deze Kubus is 1 van de 2 kubussen in het Westerpark. Waar de andere kubus vrijwel is ‘uitgepakt’, is deze kubus juist ‘ingepakt’. Het is de ‘ontpelling’ die de spanning aan dit kunstwerk geeft.
Afgaande op de foto, heeft het beeld betere tijden gekend.
1990, huidige Locatie: Westerpark Nijmegen Biezen
Werken met Licht en Ruimte is gemaakt door Kees Wevers. Het stond ooit in het plantsoen aan de Oude Weurtseweg/ Eerste Oude Heeselaan. Het zijn 2 indentieke blokken. Kunst op Straat: “..Dit ervaar je als je tussen de kolossen in gaat staan. Dan pas ervaar je ook de sterke ruimtelijke werking die uitgaat van deze monumentale sculptuur. Deze werken maakten ooit deel uit van een omgevingskunstwerk. Het bestond verder nog uit betonklinkers, graniet en berkenbeplanting.” Ook ervaar je de ruimtelijke werken wanneer je langs de beelden wandelt, hoe de twee blokken onderling en de ruimte zich tot elkaar verhouden steeds verandert.
Hoensbroek, 1949 – ?, 2008
In een brief aan B&W Ronde Venen op 8 april 1994 schrijft Kees Wevers over zichzelf: “Kees Wevers schrijft dat zijn werk bestaat uit het op beeldend omgaan met vormelementen, ontleend aan, of direct verband houdend met natuur en landschap. Aarde, licht, lucht en ruimte, dat zijn de beeldende materialen. Mijn projecten zijn te beschouwen als een beeldend moment, een beeldende aanzet, meegroeiend en veranderend in de tijd. Beelden met een verleden, heden en toekomst. De beelden worden vaak ontworpen in relatie met en als betekenisvol beeldend onderdeel van de (nieuwe) omgeving.” (Site Henk Butink)
1970-1975, Koninklijke academie voor kunst en vormgeving Den Bosch, afdeling beeldhouwen
https://research.rkd.nl/nl/detail/https%3A%2f%2fdata.rkd.nl%2fartists%2f83949#Biografisch
Een van de meest levendige parken van Nijmegen is het Westerpark. Hier is dan ook van alles te doen, zoals:…
Deze Kubus met Uitslag is een van de werken van Gerard van Walraeven in het Westerpark. Een van de andere…
Hoewel Biezen de officiële naam is, noemen veel Nijmegenaren de wijk het Waterkwartier. Het is een van oudst bewoonde gedeelten…
1952
Dit beeld was een cadeau van de parochianen aan pastoor A. Brenninkmeijer, die in september 1951 zijn zilveren professiefeest vierde.
Op 23-9-1951 vieren de Domicanen een aantal jublilea, waaronder het 25-jarig Professiefeest van “P.G. Brenninkmeijer”. Hij staat sinds 1946 aan het hoofd van de parochie aan de Krayenhofflaan. (De Gelderlander 13/9/1951). Op 24-6-1946 was A.G. Brenninkmeijer geïnstalleerd als pater. Daarbij volgt hij pastoor Meijer op, die was overgeplaatst naar Goorn (Noord-Holland). (De Gelderlander 15/5/1946 en De Gelderlander 22/5/1946)
Op de achterzijde van de sokkel staat dan ook te lezen: “Ter herinnering aan de 25-jarige professie van Pastoor A. Brenninkmeijer O.P.”, zo staat vermeld aan de achterzijde van het voetstuk. Het beeld is gemaakt van Frans natuursteen.
“Van de devotie tot het Heilig Hart is al sprake in de 13e eeuw. Rond de wisseling van 19e naar de 20e eeuw werd de Heilig Hartverering door de Rooms-katholieke Kerk nieuw leven ingeblazen in reactie op een toenemend anti-religieuze buitenwereld (liberalisme en socialisme). Door de Heilig-Hartdevotie zou de volksklasse op een meer persoonlijke, gevoelsmatige wijze haar geloof kunnen beleven en versterken, was de gedachte.” (wikipedia) Hoewel het beeld uit 1952 stamt, was de Heilig Hartkerk aan de Krayenhofflaan in 1900 in gebruik genomen: juist met het oog op de arme bevolking had de parochie van de H. Antoniusabt van Neerbosch in 1896 hiervoor grond aangekocht. (Huis van de Nijmeegse Geschiedenis)
Een foto van de onthulling van het beeld is te zien op GN5688 RAN.
Chris le Roy (in Nijmeegsch dagblad, 16-9-1952): “De opvatting van dit is werk is eenvoudig, samenvattend. Zijn werk is gaaf en brengt de Christusfiguur tot uitdrukking alsof Hij ons tegemoet treedt, zeggende: “Ik zal de plaats zegenen waar men Mij vereert”, zoals op de voorzijde van de sokkel staat te lezen. Een rustig beeldwerk, dat ons méér zegt dan de vermelde woorden. Immers blijft de taal van deze Christus niet beperkt tot de genoemde parochie. Deze sprake gaat over stad en land dat vinden wij een verdienste.
De R.K. kerk in de Krayenhofflaan ligt achter de zogenaamde “dijk”, d.w.z. te midden van een volkswijk, waar de impulsen feller kloppen dan elders. Daarom horen wij o.a. deze woorden. “Ik ben gekomen om te dienen en mijn ziel te geven ten een rantsoen voor velen” en verder: “Niets wat menselijk is, is Mij vreemd”. Albert Meertens heeft in zijn formatie deze algemenisering bereikt.”
Tweede Oude Heselaan 171 Nijmegen Wolfskuil
Eind jaren 60 begon in de parochie een discussie over de toekomst van het kerkgebouw in de Krayenhofflaan vanwege de enorme terugloop van het kerkbezoek. In 1970 werd deze buiten gebruik gesteld en de parochie betrok een kleiner kerkgebouw, de voormalige Nederlandse Hervormde Thomaskerk (het voormalige Bethel). Het beeld verhuisde mee.
Zoals op de wikipedia pagina te zien is, stond dit beeld jaren lang achter een struik, waarbij vrijwel alleen het hoofd van Jezus en Zijn zegenende hand nog te zien waren. Een aantal jaren geleden is dit beeld naar voren gehaald, op de huidige plek. Daarbij was de hand afgebroken, die er later weer op is gezet.
Daarnaast is opmerkelijk dat de vingers van de zegenende hand zijn afgebroken.
In augustus 2025 staat het beeld niet meer op de Tweede Oude Heselaan. In april 2024 is er een vergunningaanvraag voor de verplaatsing naar Dennenstraat 125, de Antonius Abtkerk.
Albert Meertens
is vooral bekend als beeldhouwer, waarbij Mariabeelden, Heilig Hartbeelden en oorlogsmonumenten een belangrijk deel van zijn werk uitmaakt.
De Heeschelaan was eeuwenlang de gangbare weg tussen Nijmegen en Hees, totdat de Voorstadslaan werd aangelegd. Bij de aanleg van…
De wereldpoort bij de Michiel de Ruyterschool is een werk van Carla Dijs.
Wonen in Nijmegen 